Spotykamy się w małych grupach — kilka, kilkanaście osób — w domach prywatnych w regionie Janowic Wielkich i okolic. Raz w tygodniu, w różnych miejscach, w różnych dniach.
Nie ma agendy w korporacyjnym sensie. Jest rozmowa o tym, co mówi Biblia i co to znaczy dla naszego życia tu i teraz. Jest modlitwa — za siebie nawzajem, za konkretne sprawy, nie za abstrakcyjne „potrzeby świata”. Jest jedzenie. Są pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi.
Grupy domowe to miejsce, gdzie można powiedzieć „nie rozumiem” albo „mam z tym problem” — i nikt nie będzie zaskoczony. Bo wszyscy tu jesteśmy w drodze.
Jeśli chcesz dołączyć do grupy w swoim rejonie — napisz do nas. Pomożemy Ci znaleźć najbliższą.
Gdzie dwóch albo trzech gromadzi się w imię moje, tam jestem pośród nich.
— Ewangelia Mateusza 18:20
Nie „networking”. Nie „budowanie sieci kontaktów”. Relacje — takie, gdzie wiesz, jak ktoś ma na imię jego dziecko i co go ostatnio bolało. Kawa po nabożeństwie i rozmowa, która trwa do 14:00, to dopiero początek. Grupy domowe to miejsce, gdzie ta rozmowa ma czas i przestrzeń.
Modlimy się za siebie nawzajem. Za pracę, za zdrowie, za relacje, za decyzje, które trzeba podjąć. Nie recytujemy formułek — rozmawiamy z Bogiem o tym, co naprawdę się dzieje. Jeśli nigdy wcześniej nie modliłeś się na głos — nikt nie będzie Cię do tego zmuszał. Możesz słuchać. To też jest modlitwa.
Czytamy fragment Biblii i rozmawiamy o tym, co znaczy. Nie wykład, nie egzamin — rozmowa. Możesz zadać pytanie, które wydaje Ci się głupie. Możesz powiedzieć, że czegoś nie rozumiesz. Możesz się nie zgodzić. Właśnie o to chodzi — żeby myśleć razem, nie tylko słuchać.
W dużym kościele łatwo być anonimowym. Grupy domowe są po to, żeby tego uniknąć. Żebyś miał ludzi, którzy wiedzą, co u Ciebie słychać — i którym zależy na odpowiedzi. To nie jest ideał. To jest coś, do czego razem dążymy.
